Ψ

Psychologia.XMC.PL

Procesy Poznawcze Postrzeganie Myślenie Personality

*** Kryzys Psychologiczny ***

Jeżeli chodzi o przyczyny środowiskowe typu szkoła to przyczyną kryzysu jest wybór szkoły niezgodny z zainteresowaniami, zbyt duże wymagania, szkoła niedorastająca do możliwości intelektualnych dziecka, postępowanie nauczycieli.

Kryzys psychologiczny może zakończyć się kryzysem suicidalnym ale może też zakończyć się pozytywnie.
Jak pisał Bettllheim w czasie kryzysu może przyjść zrozumienie sensu życia i człowiek staje się silniejszy. Inni badacze podkreślają, że człowiek znajduje klucz do rozwiązania swoich problemów. Amerykańscy naukowcy przeprowadzili badania osób chorych na nowotwór gdzie konsylium lekarskie uznało, że to ostatnia faza choroby. Po 5 latach zrobiono badania tym pacjentom i okazało się, że zmienił się im sposób ujmowania życia. Stwierdzili, że zrozumieli co jest w życiu ważne. Stosunki z innymi, postawy wobec innych uległy zmianie – stały się bardziej napełnione miłością i tolerancją. Zrozumieli, że życie to jest dar, którego każdą chwilę należy wykorzystać. Wielu ludzi po przejściu kryzysu mówi, że nie chcieliby przeżyć tego jeszcze raz ale nie chcieliby stracić tej wiedzy, którą zdobyli w czasie kryzysu.  Rozwój duchowy, który następuje po kryzysie jest słabo zdefiniowany w literaturze. Decker podkreśla, że trauma, która prowadzi do kryzysu może być tak straszna, że jedynym rozwiązaniem jest zamach na własne istnienie.

Trauma – to tragiczne doświadczenie. Są osoby, u których nie występuje zespół objawów postsensownych czyli nie występuje gniew, depresja, niepokój. U 10 % do 20 % osób nie wydobywa się skutków śmierci bliskiej osoby. Początkowo sądzono, że osoba, u której nie występuje kryzys ani posttraumatyczne objawy stresowe stosuje mechanizm zaprzeczania rzeczywistości np. matka zaprzecza, że syn nie żyje. Większość kryzysów mija bez konieczności udzielenia profesjonalnej pomocy

Kryzys suicidalny – to kryzys naznaczony myślami samobójczymi, który może się przekształcić w sytuację wymagającą natychmiastowej pomocy. Sytuacja wymagająca natychmiastowej pomocy to taki stan, który grozi albo samobójstwem albo zabójstwem. Zostaje udzielona pomoc albo człowiek pada martwy. Porównuje się ten stan do zagrożenia zawałem serca – albo profesjonalna pomoc albo śmierć. Bardzo dobrze wg . naukowców wyznaczyć sobie hipotetyczny dzień swojej śmierci – ze średniej wieku krajowej uwzględniając rodzinne choroby. To pozwala cieszyć się życiem, każdą jego chwilą i nie przejmować się drobiazgami. Pierwsze koncepcje samobójstw powstały w 19 wieku .Badania dotyczące samobójstw prowadzili wtedy Durlcheim i Mopselli. Wyodrębnili oni kilka typów samobójstw ze względu na stopień i integrację społeczną. Stwierdzili, że zjawisko samobójstw może być wyjaśnione tylko dzięki socjologii. Wyodrębnili samobójstwa :
Altruistyczne i Egoistyczne. Samobójstwo altruistyczne występuje gdy jest silna integracja społeczna i człowiek przekłada dobro grupy nad swoje własne życie np. kamikadze. Gdy integracja społeczna jest słabsza i jest przedkładanie własnego interesu to samobójstwo egoistyczne. W przypadku samobójstw egoistycznych więź ze społeczeństwem jest osłabiona.
Potem zjawiskiem samobójstw zajęła się psychoanaliza. Freud samobójstwo łączył z działaniem dwóch instynktów : Eros (instynkt życia )  i Tanatos (instynkt śmierci). Freud jako pierwszy stwierdził, że agresja jest instynktem i ma to ogromne konsekwencje psychologiczne. Instynktu nie da się wykorzenić, jest on zawsze obecny w każdym z nas .Wg. Freuda każdy z nas jest potencjalnym zabójcą, kazirodcą, kanibalem, potencjalnym samobójcą. Jest zabójcą – bo każdy jest w stanie zabić w obronie życia swojego lub innych. Jest kazirodcą -  nawiązanie do kompleksu Edypa i Elektry. Jest kanibalem – przykład obozy koncentracyjne. Freud wskazał jako pierwszy na skutki tłumienia agresji. Agresja tłumiona zmienia się w depresję, a ta z kolei prowadzi do tendencji autodestrukcyjnych. Człowiek traci całkowicie kontrolę nad tą tłumioną agresją. Może ona wybuchać z niespodziewaną siłą w postaci samobójstwa lub zabójstwa. Dowodem na prawdziwość teorii Freuda są wskaźniki samobójstw w czasie wojny, które się obniżają. Ponieważ w czasie wojny agresję można wyładować swobodnie ,jest do tego odpowiedni, uzasadniony obiekt. Freud samobójstwo porównał do miłości. Człowiek zakochany jest pochłonięty obiektem miłości i tak samo myślący o samobójstwie jest pochłonięty samobójstwem. Zarówno do samobójcy (co ma duże znaczenie w terapii osób w kryzysie suicidalnym ) jak i do osoby zakochanej nie trafiają racjonalne argumenty ,nie mają one znaczenia . W samobójstwie jak i w miłości ogromną rolę odgrywają drobiazgi. Np. wystarczy, że ktoś się spóźni, nie zadzwoni telefon – może to decydować o wszystkim . Współdziałanie instynktów eros i tanatos przejawia się w każdej dziedzinie życia. To powoduje że w każdej miłości jest podświadoma doza wrogości ,która może się przejawiać w postaci zniechęcenia znużenia, goryczy. Od tej większej lub mniejszej dozy może być wolna miłość matki do syna – jest to jedyne wolne uczucie od tej podświadomej dozy agresji. Ambiwalencja uczuć jest szczególnie duża u samobójców ,u nich jest większa doza nienawiści. Freud silnie wiązał samobójstwo z melancholią, która powstaje po stracie bliskiej osoby. Strata ukochanej osoby zagraża szczęściu, osoba ukochana staje się częścią naszego ja. Ma to niepoślednie znaczenie w samobójstwie gdyż zabijając siebie człowiek zabija też tą osobę. W każdym samobójstwie jest bardzo silna doza agresji do innego człowieka, agresji, która nie została wyrażona. Freud po samobójczej śmierci swojego ucznia powiedział, że nikt nie zabija siebie kto uprzednio nie pragnął zabić kogoś innego lub przynajmniej nie życzył mu śmierci. Psychoanalitycy nazywali samobójstwo odwróconym zabójstwem. Zabijając siebie równocześnie zabijam kogoś bo wyrządzam mu cierpienie, zabijam w nim tą część swojego ja z którą ta osoba jest utożsamiana. Oprócz tego wymierzam komuś ból. Samobójstwo jest rodzajem zemsty. Samobójstwo poprzedza nienawiść do drugiej osoby, która nie została wyrażona bezpośrednio.

Psychoanaliza rozbudowała teorię Freuda dotyczącą instynktów. Do nich należy między innymi MENNINGER. Zastanawiał się on dlaczego tak jest skoro w każdym z nas tkwią tendencje autodestrukcyjne dlaczego więc chęć życia tak często triumfuje nad chęcią zabijania. Większość z nas bowiem nie popełnia samobójstwa aczkolwiek wg. WHO co roku milion osób na świecie popełnia samobójstwo. Litman w każdym akcie samobójstwa wyróżnia 3 składniki :

1.Chęć zabijania – wyrasta z prymitywnej agresji, która nie znalazła ujścia. Prymitywna agresja jest najczęściej tamowana i wyrażają ją tylko przestępcy i osoby chore psychicznie. Albo zostaje ona wyrażona w sposób akceptowany społecznie. Chęć zabijania związana jest też z pewnym typem miłości. Określono tą miłość jako symbiotyczną unię – człowiek jest niezbędny do dalszego funkcjonowania. Symbiotyczna miłość prowadzi do samobójstwa. Wrogość do drugiego człowieka może być również zneutralizowana przez miłość ale czasem jest bezsilna aby mogło to nastąpić. Człowiek nie wyraża wrogości wobec kogoś innego z powodu lęku przed karą, uwięzieniem, przed własnym poczuciem winy, przed superego. Może to być też lęk przed reakcją drugiego człowieka. Człowiek więc tłumi agresję ona narasta i w pośredni sposób zabija drugiego człowieka. Chęć zabijania kogoś jest obecna w każdym akcie samobójstwa. Osoby o wysokim wskaźniku samobójstw są bardzo ambiwalentne w stosunku do bliskich osób .Istnieją jednostki szczególnie predysponowane do samobójstw – miłość i nienawiść występują u nich razem, są niedojrzałe osobowościowo. Są to osoby niedojrzałe emocjonalnie. One nie dojrzały do infantylnych wzorów kochania. Utrata obiektu wywołuje u nich nienawiść do siebie samego.

2.Chęć bycia zabitym – to drugi element każdego aktu samobójczego. Można przypuszczać, że chęć bycia zabitym wiąże się z sumieniem. W sumieniu bowiem mieszczą się zarówno elementy świadome jak i nieświadome. Jak mówił Freud superego jest pojazdem dla sumienia. My nie wiemy właściwie jak nauczyliśmy się odróżniać dobro od zła gdyż początek superego, czas jego kształtowania ma charakter podświadomy. W skrajnych przypadkach do samobójstwa doprowadza nas też poczucie winy. Jest to przykry stan emocjonalny, który wiąże się z pogwałceniem zasad moralnych ustanowionych przez jednostkę .

3.Pragnienie śmierci - to trzeci element aktu samobójczego.
Pragnienie śmierci jest hipotezą gdyż do ostatniej chwili toczy się w człowieku walka pomiędzy siłami autodestrukcyjnymi a samozachowawczymi. Drobne wydarzenie może tu pchnąć zatem człowieka w stronę życia lub śmierci. Stąd też porównanie Freuda samobójstwa do miłości, w której przebiegu decydują różne drobiazgi. Shneidman twierdzi, że samobójca to człowiek, który podcinając sobie żyły jeszcze woła o pomoc – to przykład stałej walki pomiędzy siłami autodestrukcyjnymi a samozachowawczymi. Litman twierdzi, że człowiek podejmując każdą decyzję waha się, a decyzja o śmierci budzi maksimum wahań i wątpliwości. Shneidman twierdzi, że 8 na 10 osób ostrzega, zapowiada o swoim samobójstwie. Niektórzy robią to w sposób pośredni lub bezpośredni. Bardzo ważnym sygnałem jest tu rozdawanie swoich rzeczy, pisanie testamentu ,zmiana dotychczasowego stylu życia. Należy jednak odróżnić próbę samobójczą od szantażu. Samobójstwo tak jak mówi Lester jest grą ze śmiercią, jest rosyjską ruletką bo czasem przypadek decyduje o dalszych losach. W grę tu też wchodzi znajomość metod pozbawiania życia. Istnieje błędna koncepcja że samobójstwa popełniają osoby chore psychicznie. Tymczasem większość samobójstw popełniają osoby zdrowe aczkolwiek motyw psychopatologicznych zaburzeń osobowości jest tutaj bardzo widoczny.

Korelacje Tematyczne

  • Konflikt Psychologia Kryzysu
  • Pęd Sens życia Motyw obowiązku
  • Koncepcja Poznawcza
  • Techniki Manipulacji
  • Psychologia wg. Gustava Junga
  • Manipulacja Techniki Manipulacji
  • Koncepcja Psychologiczna Junga
  • Psychologiczny Model Przedsiębiorczości
  • Odpowiedz / Post

    You must be logged in to post a comment.